سینما در تاریخ نظریه هنر تنها به عنوان هفتمین هنر، که همچون کارخانۀ از تصاویر شناخته می‌شود؛ عنوانی که ماهیت دوگانه آن را عیان می‌سازد: هنری برآمده از تخیل که در نظم صنعتی ریشه دارد و استودیوی (سو) درست از دل همین دیدگاه زاده شده است. واژۀ (سو) در زبان فارسی، واژه‌ای است لبرز از ابهام؛ چرا که نور را به معنای قدرت آشکارسازی، آب را به مثابه ریتم جاری حیات و مسیر را به مفهوم گذری به سوی نادیده‌ها در خود گرد می‌آورد. این سه‌گانه، سنگ‌بنای فلسفه‌ای ماست که می‌کوشد هر تصویر را نه تنها به نوری تازه و جانی تازه مجهز کند، که به راهی برای تأمل بدل سازد؛ چرا که ما بر این باوریم خلاقیت بی‌ساختار هدف‌رفتی بیش نیست و ساختار تهی از خلاقیت، چیزی جز تکرار ملال‌آور نخواهد بود.

سینما در تاریخ نظریۀ هنر، تنها به عنوان هفتمین هنر، که همچون کارخانۀ از تصاویر شناخته می‌شود؛ عنوانی که ماهیت دوگانه آن را عیان می‌سازد: هنری برآمده از تخیل که در نظم صنعتی ریشه دارد و استودیوی (سو) درست از دل همین دیدگاه زاده شده است.

واژۀ (سو) در زبان فارسی، واژه‌ای است لبرز از ابهام؛ چرا که نور را به معنای قدرت آشکارسازی، آب را به مثابه ریتم جاری حیات و مسیر را به مفهوم گذری به سوی نادیده‌ها در خود گرد می‌آورد. این سه‌گانه، سنگ‌بنای فلسفه‌ای ماست که می‌کوشد هر تصویر را نه تنها به نوری تازه و جانی تازه مجهز کند، که به راهی برای تأمل بدل سازد؛ چرا که ما بر این باوریم خلاقیت بی‌ساختار هدف‌رفتی بیش نیست و ساختار تهی از خلاقیت، چیزی جز تکرار ملال‌آور نخواهد بود.